Pojawiło się wspólne stanowisko Polskiego Towarzystwa Ortodontycznego (PTO), Polskiego Lekarskiego Towarzystwa Radiologicznego (PLTR) i Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego (PTS) dotyczące diagnostyki za pomocą rezonansu magnetycznego u pacjentów ortodontycznych. Dzięki temu dokumentowi, można jednoznacznie stwierdzić kiedy aparaty ortodontyczne stanowią problem podczas badań MRI i jak należy sobie w tych sytuacjach radzić. Bardzo przejrzysty diagram pozwala również pacjentowi zrozumieć tę problematykę. Zapraszamy do Magazynu plików.

Podsumowanie zamieszczone w komentarzu do dokumentu:

1. W trakcie badania MR prawidłowo umocowane elementy metalowe aparatu ortodontycznego (zamki, pierścienie, stałe retainery ortodontyczne) poddawane są polu magnetycznemu o natężeniu do 3T, które nie powoduje przemieszczenia się tych elementów.
2. W trakcie badania może dojść do nieznacznego podniesienia temperatury (do 1°C), co nie jest zagrożeniem dla żywotności miazgi i otaczających tkanek.
3. Stopy stali powodują powstanie miejscowych artefaktów w obrazie MR (z wyjątkiem stopu 18-8 czyli zawierającego około 18% chromu i 8% niklu). Natomiast stopy niklowo-tytanowe, tytanowe, tytanowo-molibdenowe, chromowo-kobaltowe, zamki ceramiczne i z tworzyw sztucznych nie powodują artefaktów w badaniu do 1,5 T.
4. Przed wykonaniem badania lekarz ortodonta powinien zdjąć wszystkie ruchome elementy aparatu ortodontycznego (łuki ortodontyczne, ligatury, łuki podniebienne, podjęzykowe i przedsionkowe) oraz sprawdzić czy pozostałe elementy są prawidłowo umocowane. Nie ma bezwzględnych wskazań do usuwania całego aparatu ortodontycznego.
5. W wyjątkowych sytuacjach, przy badaniu struktur szczęki i żuchwy w celu ich jednoznacznej oceny i braku możliwości zastosowania innej metody diagnostycznej należy usunąć cały aparat ortodontyczny.
6. Obecność aparatu ortodontycznego nie ma wpływu na jakość badania MR innych części ciała.