Słownik

wg Korkhausa jest definiowana jako linia pionowa prostopadła do szwu podniebiennego, biegnąca od powierzchni podniebienia do poziomu płaszczyzny zgryzowej. Pomiaru dokonuje się na wysokości punktów pomiarowych Ponta dla tylnej szerokości łuku zebowego. Korkhaus ocenia kształt podniebienia wg indeksu wysokości podniebienia (I_wp):

I_wp= wysokość podniebienia *100/tylna szerokość łuku zębowego

Wartość przeciętna wysoki 42%. Wartość indeksu zwiększa się, gdy sklepienie podniebienia jest wysokie w stosunku do szerokości łuku, i maleje, gdy sklepienie podniebienia się obniża. W przypadkach wysokiego podniebienia (np. I_wp=52%) i współistniejącego obustronnego zgryzu krzyżowego wskazane jest poszerzenie górnego łuku zębowego. W analogicznej wadzie zgryzu z niskim sklepieniem podniebienia (np. I_wp=37%) trudno uzyskać intensywną rozbudowę łuku. Wysokie podniebienie jest cechą charakterystyczną apikalnych zwężeń łuku zębowego szczęki, które często występują w przypadkach wieloletniego oddychania przez usta lub krzywicy.